ดวงอัครมหาเศรษฐีมีกิจการแสนล้าน

   เขาเป็นยอดในหมู่นักสู้ เป็นแชมเปี้ยน เป็นธนราชันย์ สูงสุดในยุทธจักรการเงินของเมืองไทย

    โดยไม่มีใครรู้หรอกว่า เด็กชายตัวน้อยที่เกิดบนเรือในตลาดน้ำวัดไทรบางขุนเทียน เมื่อวันที่ ๑๐ พฤศจิกายน ๒๔๕๓ ผู้นี้ ต่อมาจะเติบใหญ่ขึ้นมาเป็นราชันย์ของธุรกิจการเงิน เขาผู้นั้นก็คือ นายชิน โสภณพานิช แห่งสำนักดอกบัวหลวง 

    เมื่อเอ่ยนามเจ้าของดวงชะตาเช่นนี้ ท่านผู้อ่านก็คงอยากรู้ดวงเช่นนี้ คงจะมีดาวเด่นๆในดวงให้อ่านเป็นแน่แท้ มิเช่นนั้นจะร่ำรวยมหาศาลได้ยังไง แต่ช้าก่อน ท่านผู้อ่านที่รักอย่าเเพิ่งด่วนตัดสิน เพราะดวงเด่นๆ มิได้ทำให้เจ้าของดวงดีเด่นได้ อาจจะทำให้เจ้าของดวงล่มจมมามาก ก็มีให้เห็น ในเมื่อหมอดูได้ทำนายไว้ในมุมกลับกัน แต่ถ้าเป็นนักโหราศาสตร์ก็จะพยากรณ์ได้รอบคอบ แม้ว่าดวงดาวจะไม่มีตำแหน่งดีเด่น แต่ก็จะมีกฎเกณฑ์ที่จะอ่านออกเป็นคำพยากรณ์ได้

   เจ้าชะตาเกิดวันที่ ๑๐ พฤศจิกายน ๒๔๕๓ เวลาประมาณ ๑๒.๐๐ น.
   วันพฤหัสขึ้น ๙ ค่ำ เดือน ๑๒ ปีจอ

    ท่านผู้อ่านที่เป็นนักโหราศาสตร์ เมื่อเห็นดวงชะตาเช่นนี้จากการอ่านจากตำรา คงก่อให้เกิดวิกิจฉาเป็นแน่แท้ เพราะดวงธนราชันย์ผู้รวยล้นฟ้านี้ ไม่มีดวงดาวเด่นๆเลย ยกเว้นดาวศุกร์(๖) ดวงเดียว ที่เป็นเกษตรในกัมมะ แต่ก็มีผู้ที่จะได้แย้งก็ได้ เพราะดาวศุกร์(๖)หมายถึงการเงินและความรัก เมื่อเป็นเกษตร จึงทำให้การเงินมั่นคง แต่ในดวงชาตามีดาว 10 ดวงให้อ่าน เมื่ออ่านดาวเพียงดวงเดียวแล้วก็จะสรุป ก็ไม่ใช่นักโหราศาสตร์เพราะยังมีดาวอื่นอีก 9 ดวงให้พินิจพิเคราะห์

    โดยเฉพาะดวงมหาเศรษฐีนี้มีดาวอาทิตย์๑ เป็นนิจ ดาวจันทร์๒ เป็นประ ดาวอังคาร๓เป็นประ และ ดาวเสาร์๗ ตนุลัคน์ก็เป็นนิจ นอกนั้นดาวไม่มีต่ำแหน่งเลย เมื่อเป็นอย่างนี้ ตามตำราว่าไว้ มิต้องเป็นคนที่เสื่อม หายศศักดิ์มิได้ แต่ทำไมชีวิตจริงของเจ้าของดวงชะตานี้ จึงเป็นที่มีประวัติดีเด่น กล่าวคือมีชีวิตที่สมบุกสมบัน เป็นชีวิตที่สมบรูณ์ ดังนี้คือ 

    จากกุมารจีน เพี้ยกชิ้น แซ่ตั้ง ผู้นี้มิได้เกิดบนกองเงินกองทอง เหมือนลูกขุนน้ำขุนนางในยุคนั้น แต่เส้นทางชีวิต กลับระหกระเหินเต็มไปด้วยความทุกข์ยากเค้นลำเค็ญ

    ประมาณอายุ 5 ขวบ บิดามารดาถึึงจะหาเช้ากินค่ำ ชักหน้าไม่ถึงหลังก็จริงอยู่แต่ก็มุ่งมาดปราถนาที่จะให้ "อาตี๋น้อย" มีวิชาความรู้ติดตัวเอาไว้ในภายภาคหน้า เด็กชายเพี้ยกชิ้น แซ่ตั้ง ก็เสมือนหนึ่ง อนาคตจะไปได้สวย เพราะกลายเป็นนักเรียนนอก ถูกบิดสมารดาส่งตัวไปศึกษาที่ประเทศจีน ณ.เมืองซัวเถา มณฑลกวางตุ้ง

    ขณะที่ศึกษาอยู่นั้น ใครจะรู้อาจจะนึกภาพของเด็กชายเพี้ยกชิ้น คงมีเวลาสนุกสนานกับผองเพื่อนร่วมสำนักยามนั้น แต่ภาพแห่งความเป็นจริงกลับตรงกันข้าม ตลอดระยเวลา 12 ปีที่อยู่เมืองจีน  นับเป็นห้วงเวลาแห่งความยากลำเค็ยสุดขีดของเขา เพราะกิจวัตรประจำวัน นับแต่เช้าตรู่ต้องเตรียมเครื่องทำนา เวลาส่วนใหญ่อุทิศให้กับงานทำนามากกว่าการศึกษาเล่าเรียนที่ใครคาดถึง แต่เมื่อได้เรียนรู้อยู่ ด้วยความเฉลียวฉลาด จนรู้ภาษาจีน อ่านออกเขียนได้ทะลุปรุโปร่ง สอบเข้าเรียนต่อระดับสูงในวิทยาลัยพานิชแห่งหนึ่ง 

    แต่อนิจาเรียนไปได้หน่อยเดียว ก็ได้รับจดหมายจากบิดาว่า ทางบ้านสายป่านหมดสุดปัญญาจะอุดหนุนเงินทองให้ร่ำเรียนต่อไป

    ครั้นกลับมาเมืองไทย ด้วยวัยเพียง 17 ปี อาศัยเป็นคนหนักเอาเบาสู้ เริ่มชีวิตตีนถีบปากกัดด้วยการโดดลงเรือเมลล์ เป็นเด็กท้ายเรือ ขึ้นล่องระหว่าง กรุงเทพฯ-อยุธยา ทำงานเป็นประเดิมในเมืองไทย ได้แก่อาชีพกุลีหรือภาษาจีนเรียกว่า"พะจั้บ"

    ทำงานเป็น"พะจั้บ" ในเรืออยู่ระยะหนึ่ง รู้สึกเบื่อหน่าย จึงหนีขึ้นบกทำงานเป็น"จับกัง"แบกกระสอบข้าวสาร 

    จากนั้นโชคชะตาชีวิต พรหมลิขิตจึงหักเห  ให้ได้งานเพื่อชีวิตที่ดีกว่า ยกระดับขึ้นมาเป็นเสมือนหน้าร้านขายเครื่องก่อสร้างชื่อ "เอี๊ยเส็งค้าไม้" ซึ่งตั้งอยู่ที่ริมคลองผดุงกรุงเกษมแถบป้อมปราบได้เงินเดือนขั้นต้น 8 บาท

    อาศัยภาษาดี แถมทำบัญชีเก่ง เป็นที่ถูกใจของเถ้าแก่เจ้าของร้าน จึงได้ขึ้นเงินเดือนให้เป็นลำดับภายในระยะเวลาไม่ถึงปี ได้รับการเลื่อนขึ้นให้ก้าวหน้าขึ้น 3 ครั้ง  จนเป็นผู้จัดการพร้อมด้วยเวินเดือนที่เพิ่มขึ้นเป็น 41 บาท 

    ต่อมาร้านเอี๊ยเส็งประสบอัคคีภัย จึงต้องปิดกิจการหนุ่มน้อยเพี้ยกชิ้น แซ่ตั้ง ซึ่งต่อมาเปลี่ยนชื่อมาเป็นไทยว่า "ชิน โสภณพานิช" ซึ่งขณะนั้น เริ่มมีความชำนาญในการก่อสร้าง เป็นอย่างดี ทั้งยังได้ใช้ภาษาจีน ภาษาไทยได้คล่อง ก็เริ่มขยับขยายร่วมหุ้นกับเพื่อนฝูง ตั้งบริษัทขายเครื่องก่อสร้างเสียเอง ใช้ชื่อบริษัทว่า "เซียมเฮงทอง" ตั้งอยู่ที่เชิงสะพานกษัตริย์ศึก 

    ระหว่างที่เริ่มลืมตาอ้าปากได้นี้เอง ขณะนั้นอายุได้ 21 ปี ก็ได้นั่งเรือกลับเมืองจีนตามหัวใจ 

    หาบทความที่ขาดหา ส่วนนี้ได้เมื่อไหร่ จะมาพิมพ์เติมให้นะคะ